භික්ෂුණී සමාජය ආරම්භ වූ බිනර පොහොය



ශාසන ඉතිහාසය තුළ බිනර පුරපසළොස්වක පොහොය දිනයට හිමි වන්නේ සුවිශේෂී ස්ථානයකි. සම්බුදු සසුන තුළ භික්ෂුණී සමාජය ආරම්භවීම ඊට ප්‍රධානතම හේතුවයි.

මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවියගේ පැවිදිවීම බිනර පොහෝ දිනෙක සිදු වූ අතර, එය භික්ෂුණී සමාජයේ ද ආරම්භ විය.
මහා ප්‍රජාපතී දේවියගේ පැවිදිවීම

එකල බුදුරදුන් වැඩ සිටියේ කිඹුල්වත්පුර නුවර නිග්‍රෝධාරාමයේ ය. මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවිය එහි සැපත්ව, එකත්පසෙක සිට, බුදුරදුන් වෙතින් අයැද සිටියේ කාන්තාවන්ට බුදු සසුනේ පැවිදි උපසම්පදාව ලබාදීම අනුදැන වදාරණ ලෙසයි. එහෙත් බුදුන් වහන්සේ එම ඉල්ලීම පළමු, දෙවැනි හා තෙවැනි වරටත් ප්‍රතික්ෂේප කළහ. තථාගත ශාසනයෙහි කාන්තා පැවිද්ද තමන් වහන්සේට රුචි නොවන බැවින් එම කැමැත්ත අත්හළ යුතුය යන්න එහි දී උන්වහන්සේ අවධාරණය කර සිටියහ. තව ද, චුල්ලවග්ග පාලියේ භික්ඛුනීක්ඛන්ධකයෙහි බුදුසසුනේ කාන්තාවන් පැවිදිවීම වැඩුණු හැල් කෙතක වී බොල් වන, ලෙඩ බෝවීමක් ලෙස බුදුරදුන් උපමා කර තිබෙන ආකාරය දැක්වෙයි.

මෙම ඉල්ලීම සිදු කළ විගසම ඊට බුදුරදුන්ගේ අවසරය ලබා දුන්නේ නම්, පැවිද්දෙහි කිසිදු බැරෑරුම් බවක් පැවිදිවන භික්ෂුණීහු නොදකිති. එය දුක සේ, අපහසුවෙන් ලබාගත් කල පැවිද්දෙහි පරමාර්ථය දැනගෙන ශාසනික බ්‍රහ්ම චරියාව වඩාත් හොඳින් වටහාගෙන, ඒ අනුව ජීවත්වීමට ඔවුහු වඩාත් උනන්දු වෙති. මෙම හේතුව නිසා කාන්තාවන්ට පැවිදි උපසම්පදාව ලබා දෙන මෙන් කළ ඉල්ලීම පිළිනොගැනීම බුදුරදුන් යෙදූ නිවැරැදි උපාය මාර්ගයක් බව පෙනේ. මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමිය සිය ඉල්ලීම ඉටු නොවූ කල බුදුරදුන් වැඳ ප්‍රදක්ෂිණා කොට නිග්‍රෝධාරාමයෙන් පිටත්ව ගියා ය.

විශාලා මහනුවර මහ වනයෙහි කූටාගාර ශාලාවෙහි බුදුරජාණන් වහන්සේ ඊළඟ වස් සමය වැඩ සිටියහ. එහි දී ද මහාප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවිය පෙර රෝහිණී නදී තීරයේ දී බුදුරදුන් වෙත පැමිණ පැවිදි වූ ශාක්‍ය, කෝලිය දෙරට කුමාරවරුන් පන්සියයකගේ භාර්යාවන් ද කැටුව කෙස් වැටි කපා හැර, කහ පැහැති වස්ත්‍ර පොරවා, මැටි පාත්‍ර ගෙන ඉතාම දුක සේ සැතපුම් ගණනාවක් පයින් ම විශාලා මහනුවර කරා පැමිණියහ. මෙසේ දෙවැනි වරට පැවිදි වෙස් ගෙන, මනා සංවිධානයක් ද ගොඩනගාගෙන බුදුරදුන් වෙත පැමිණියේ ඔවුනගේ අරමුණ තවත් කල් නොගෙන ඉටුකරවා ගැනීමේ පරමාර්ථයෙන් බව පැහදිලි වේ.

ඉක්බිතිව මහාප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවිය ආනන්ද හිමියන්ට කරුණු පවසා උන්වහන්සේගේ මාර්ගයෙන් කාන්තාවන්ට බුදු සසුන තුළ පැවිද්ද ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලා සිටියා ය. ආනන්ද හිමියෝ බුදුරදුන් වෙත ගොස් සියලු තොරතුරු සැල කළහ. එහි දී ද බුදුරජාණන් වහන්සේ එම ඉල්ලීම තෙවරක්ම ප්‍රතික්ෂේප කළහ. එහෙත් ආනන්ද හිමියන් ගේ බලවත් උනන්දුව මත මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවිය ප්‍රමුඛ කාන්තා පිරිසට බුදු සසුනේ පැවිදි වීමට භාග්‍යය උදා වුණි. තව ද මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවිය අෂ්ට ගරු ධර්ම පිළිගනී නම්, එයම එතුමියගේ පැවිද්ද හා උපසම්පදාව පිහිටීමට හේතුවන බව ද බුදුරජාණන් වහන්සේ ආනන්ද හිමියනට වදාළ සේක. එම අෂ්ට ගරු ධර්ම මෙසේ ය.

අෂ්ට ගරු ධර්ම
1. උපසම්පදාවෙන් වසර සියයක් ගත වූ මෙහෙණියක වුව ද එදින උපසපන් වූ භික්ෂුව දැක වැඳුම්, හුනස්නෙන් නැගී සිටීම් ආදී ගෞරව කළ යුතු ය.

2. භික්ෂුණිය තමාට අවවාද ලබා ගැනීමට සුදුසු භික්ෂුවක නොමැති ප්‍රදේශයක වූ මෙහෙණවරක වස් නොවිසිය යුතු ය.

3. අඩ මසක් පාසා මෙහෙණිය විසින් භික්ෂු සංඝයාගෙන් පොහොය විචාළ යුතු ය. අවවාද දීමට භික්ෂුවකගේ පැමිණීම ද බලාපොරොත්තු විය යුතු ය.

4. වස් විසූ භික්ෂුණිය වස් අවසානයේ දී භික්ෂු භික්ෂුණී යන උභතෝ සංඝයා ඉදිරියේ පවාරණය කළ යුතු ය.

5. බර ඇවතකට පත් භික්ෂුණිය දෙසතියකට නො අඩු කාලයක් උභය සංඝයා ඉදිරියෙහි වත් මානත් පිරිය යුතු ය. 

6. උපසම්පදාව ලබනු කැමැති මෙහෙණිය දෙ අවුරුද්දක් ම ශික්ෂමානවකව (හික්මෙන්නියක) මෙහෙණින් ළඟ විසිය යුතු ය.

7. කවර කරුණක් නිසා හෝ භික්ෂුණිය භික්ෂුවකට ආක්‍රෝෂ, පරිභව නොකළ යුතු ය.

8. භික්ෂුණිය විසින් භික්ෂූන්ට අවවාද නොකළ යුතු අතර, භික්ෂූන් ගේ අවවාද පිළිගත යුතු ය.

මෙකී අෂ්ට ගරු ධර්ම බුදුරදුන් වෙතින් අසා දැනගත් ආනන්ද හිමියෝ මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවිය වෙත පැමිණ එය විස්තර කර දුන්හ. එය ඇසූ එතුමිය අෂ්ට ගරු ධර්ම ජීවිතාන්තය දක්වාම කඩ නොකොට ආරක්ෂා කරන බවට පොරොන්දු වූවා ය. ඉක්බිතිව ආනන්ද හිමියෝ බුදුරදුන් වෙත ගොස් මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවිය අෂ්ට ගරු ධර්ම පිළිගැනීමෙන් පැවිදි උපසම්පදාව ලැබූ බව ප්‍රකාශ කළහ. පසුව අනෙක් කාන්තා පිරිස ද එතුමිය අනුව යමින් පැවිදි උපසම්පදාව ලැබූහ. මෙසේ බුදුරදුන් අෂ්ට ගරු ධර්ම පැනවූයේ සිතා මතා භික්ෂුණිය භික්ෂුවකට වඩා පහළ තත්ත්වයක තැබීමේ අරමුණින් නොව භික්ෂුණීන්ට සමාජ රැකවරණය ලබා දීමටත්, ස්ත්‍රී, පුරුෂ භේදය නිසා ඇතිවිය හැකි ගැටලු මඟහරවා ගැනීමටත් විය හැකි ය.

බිනර පුර පසළොස්වක පොහොය වස් සමයේ අතර මැදි පොහොය සහ මධ්‍ය කාලයට අයත් ය. වස් සමයට අයත් මෙම කාලය තුළ භික්ෂූන් වහන්සේලා බුද්ධ නියමය පරිදි වස් සමාදන්ව විහාරස්ථානයන්හි නිබඳ ව වැඩ වෙසෙමින් ස්වකීය ශාසන පරමාර්ථයන් සපුරා ගනිති. එසේම ගිහි සැදැහැවතුන්ට ද අර්ථයෙන්, ධර්මයෙන් අනුශාසනා කරමින් ඔවුන ගේ ද ශාසනික කටයුතු සපුරාලමින් ඔවුනුදු ආර්ය මාර්ගයට යොමු කරවති.

උපුටුගැනීම බුදුසරණ පත්‍රයෙනි.
දෙහිවල නව පොළොන්නරු
ගල් විහාරාධිපති
ත්‍රිපිටකවේදී, ශාස්ත්‍රපති,
හැව්ඕවිට ගුණානන්ද හිමි

අනඳ හිමියන් රහත් වූ නිකිණි පොහොයේ අගය



සම්බුද්ධ ශාසනයේ ආරක්ෂාව හා චිර පැවැත්ම සඳහා මහත් සේවයක් සැලසුනු පොහොයක් වශයෙන් නිකිණි පුර පසළොස්වක පොහොය සඳහන් කළ හැකිය. මහාවග්ග පාලියේ වස්සුපනායිකක්ඛන්ධකයෙහි සඳහන් වන අන්දමට භික්ෂූන් වහන්සේලාට වස් එළඹීමට දින දෙකක් බුදුරදුන් විසින් පෙන්නා දී ඇත. එය පෙර වස හා පසු වස යනුවෙන් හැඳින්වේ. ඇසළ පුන් පෝදා භික්ෂූන් පොහොය කොට ඇසළ අව පෑළවිය දිනයේ වස් එළඹිය යුතුය. එය පෙර වස වශයෙන් දැක්වේ. නිකිණි පුන් පොහොය දා පෝය කොට නිකිණි අව පෑළවිය දා වස් එළඹීම පසු වස වශයෙන් සැලකේ. 
  
ඉන්දියාවේ හේමන්ත, ගිම්හාන හා වස්සාන වශයෙන් ඉතා පැහැදිලිව සෘතු තුනක් දක්නට ලැබේ. ඒ අතුරෙන් වස්සාන සෘතුව ආරම්භ වීමත් සමඟ කුඩා පැළෑටි මෙන්ම ගස් වැල් ද දළු දා වැඩීම පටන් ගනී. ඒ කාලයෙහි දේශගුණයේ ඇති අයහපත් තත්ත්වය නිසාත්, ඒකීන්ද්‍රීය ජීවීන් වූ පැළෑටි මැඩගෙන ගමන් කිරීම සතුන් විනාශ කිරීමක් සේ ජෛන ආගමිකයන් ඇතුළු සමහර අය සැලකූ නිසාත්, හැකිතාක් ඇවිදීමෙන් තොරව වාසය කිරීමට බොහෝ අය පුරුදුව සිටියහ. එහෙත් මේ තත්ත්වය නොසලකා බෞද්ධ භික්ෂූන් ක්‍රියා කිරීම නිසා ජෛන ආගමික අනුගාමිකයෝ මහත් සේ චෝදනා කරන්නට වූහ. මේ පිළිබඳව සලකා බැලූ බුදුහු තම ශ්‍රාවකයන් වඩාත් පිළිවෙතට යොමු කිරීම සඳහා වස්සාන සෘතුවේ වස් එළඹීම කළයුතුයයි නියම කළහ. 
බුද්ධ නියමය අනුව සෑම උපසම්පදා භික්ෂු නමක් ම ඇසළ අව පෑළවිය දිනයෙහි වස් එළඹිය යුතු ය.

රෝගාබාධයක් හෝ වෙනත් හදිසි අපහසුතාවක් ඇති වූ කල්හි පමණක් නිකිණි පුර පසළොස්වක දින පොහොය සීමාවක දී විනය කර්ම කොට නිකිණි අව පෑළ දිනයෙහි පසු වස් එළඹිය යුතු වෙයි. 
එසේ නො එළඹුන හොත් ‘න භික්ඛවෙ වස්සං න උපගන්තබ්බං යො න උපගච්ඡෙය්‍ය ආපත්ති දුක්ඛටස්ස’ යනුවෙන් මහා වග්ග පාලියෙහි සඳහන් වන ආකාරයට වස් නො එළඹුන භික්ෂුවට දුකුළා නම් ඇවත සිදුවෙයි.

නිකිණි පෝදා විනය කර්ම කොට වස් එළඹෙන භික්ෂූන්ට තෙමසක් ගතවීමෙන් පසු කඨීන චීවරයක් භාර ගැනීමට විනයෙන් ඉඩක් නැත. නිකිණි මස සිදුවීම් අතර අතිවිශේෂ කාර්යය වශයෙන් සඳහන් කළ හැක්කේ ප්‍රථම ධර්ම සංගායනාව ආරම්භ වීමයි. බුද්ධ පරිනිර්වාණයත් සමගම සුභද්‍ර නම් මහලුව පැවිදි වූ භික්ෂු නමක් විසින් අපට විවිධ නීති පනවමින් සිටි මහල්ලා නැතිවුණා දැන් අපට රිසි පරිදි කටයුතු කළ හැකිය’ යි කළ අමනෝඥ කතාවෙන් සංවේගයට පත් මහාකාශ්‍යප මහ රහතන් වහන්සේ ප්‍රධාන ශාසන භාරධාරී මහා සංඝයා වහන්සේ බුදුරදුන් පන්සාළිස් වසක් දේශනා කොට වදාළ ධර්මය විසිරුණු මල් ගොඩක් සේ පවතින බැවින් එම ධර්මය නිර්මලව ආරක්ෂා කර ගැනීම උදෙසා සංගායනාවක් පැවැත්විය යුතුය’යි තීරණය කළහ. ඒ සඳහා පන්සියයක් රහතන් වහන්සේ සහභාගි කරවීමටත් රජගහනුවර ඒ සැමදෙන වස් විසීමටත් තීරණය කළහ.

ප්‍රත්‍යය අපහසුතා නොවන්නට අනෙකුත් භික්ෂූන් රජගහ නුවරින් පිටත වස් එළඹීමටත් පියවර ගැනීම ඉතා වැදගත්ය. ඇසළ පොහෝ දින පටන් විහාර ආරාම පිළිසකර කරවා නිකිණි අව පෑළවිය දා ප්‍රථම සංගායනාව ආරම්භ කළ බව ශාසන ඉතිහාසයෙහි සඳහන් වෙයි. මෙම සංඝායනාව රජගහනුවර වේහාර පර්වතයෙහි සප්තපර්ණි ගුහාවෙහි සිදුකළ බව සමහර ග්‍රන්ථවල සඳහන් වෙයි. එය සත්‍යයෙන් තොර ප්‍රකාශයකි.

සීසං වේහාර සෙලස්ස 
පස්සේ කාරෙසි මණ්ඩපං 
සත්තපණ්ණි ගුහාද්වාරෙ 
රම්මං දෙවසභොපමං 
  
යනුවෙන් මහාවංශයෙහි තතිය පරිච්ඡේදයේත්, වෙනත් අටුවා ග්‍රන්ථයන්හිත් ඉතා පැහැදිලිව දක්වන අන්දමට සත්තපර්ණි ගුහාවෙහි නොව එය අභියස ඉතා විසිතුරුව සාදන ලද මණ්ඩපයක මෙම සංගායනාව සිදුකෙරුණි. මහාකාශ්‍යප මාහිමියෝ ප්‍රධානත්වය ඉසිලූ මෙම සංගායනාවෙහි ප්‍රධාන දායකත්වය දරන ලද්දේ අජාසත් රජතුමා විසිනි. රහත් භික්ෂූන් පන්සියයකගෙන් සංගායනාව කිරීමට බලාපොරොත්තුව සිටියත් ඒ සඳහා අත්‍යවශ්‍යයෙන් ම සිටිය යුතු ධර්ම භාණ්ඩාගාරික ආනන්ද හිමියන් ඒ උතුම් තත්ත්වය ලබා නොසිටීම මහත් ගැටලුවක් විය. හේතුව බුදුරදුන් දේශනා කොට වදාළ සියලු ධර්මය දැන මතක තබාගෙන සිටියේ ආනන්ද හිමියන් වීමයි.

දිනක් ගෝපක මොග්ගල්ලාන නමැති බමුණා අනඳ තෙරුන් වෙත පැමිණ ඔබ වහන්සේ බහුශ්‍රැතය යි ප්‍රසිද්ධයි. බුද්ධ දේශනාව කොපමණ දැන සිටි දැයි ප්‍රශ්න කළේ ය. එවිට උන්වහන්සේ දුන් පිළිතුර මෙසේය.

ද්වාසීතිං බුද්ධතො ගණ්හිං 
ද්වේ සහස්සානි භික්ඛුනො 
චතුරාසීති සහස්සානි 
යෝමෙ ධම්මා පවත්තිනො 
  
මෙම ගාථාවේ අදහස නම් ‘ධර්මස්ඛන්ධ දෙ අසූ දහසක් බුදුරදුන් වෙතින් ද තවත් දෙදහසක් සැරියුත් ආදී තෙරවරුන්ගෙන්ද දැන ප්‍රගුණ කොට සිටිමි’ යනුයි. මේ අනුව බුද්ධ දේශිත සූ අසූ දහසක් ධර්මස්ඛන්ධයම ධාරණය කොට ගෙන සිටි ශ්‍රාවකයන් වහන්සේ අනඳ හිමියෝ ය. එක් දිනක් බුදුහු දෙව්රම් වෙහෙර වැඩසිටිය දී භික්ෂූන් අමතා මහණෙනි, මාගේ ශාසනයෙහි බොහෝ ඇසූපිරූ තැන් ඇත්තා වූ ද, ස්මෘතිමත් වූ ද, ඥානගති ඇත්තාවූ ද, ධෘතිමත් වූ ද, උපස්ථායක වූ ද භික්ෂූන් අතුරෙන් මේ ආනන්ද තෙරුන් අග්‍රය’ යි දක්වා තනතුරු පසකින්ම අග්‍රස්ථානයේ තැබූහ. මෙවැනි උසස් විවිධ දක්ෂතාවෙන් යුත් උන්වහන්සේ ගැන අපේ ධර්මග්‍රන්ථ හඳුන්වනුයේ අනන්දො රතනාකරො යනුවෙන් ආනන්ද හිමියන් ධර්මය නමැති රත්නයට ආකාරයක් බවයි.

නිකිණි පුර පසළොස්වක පොහොය වන විට මහා කාශ්‍යප මාහිමියන් ප්‍රථම ධර්ම සංගීතිය සඳහා එක් නමක් අඩු පන්සියයක් මහරහතුන් තෝරාගෙන තිබුණි. ඉතිරි ආසනය සඳහා අනඳ හිමියන් බලාපොරොත්තු වූ නමුත් ඒ දක්වා රහත් බවට පත් නොවීම මහත් ප්‍රශ්නයක් විය. අනඳ මාහිමියන් මේ කරුණ පිළිබඳව ගැඹුරින් වටහාගෙන දැඩි උත්සාහයෙන් භාවනාවෙන් කල්ගත කළ නමුත් පොහොය උදාවී තිබියදීත් අභිලාසය ඉටුකර ගැනීමට අපහසු විය. ඒ නිකිණි පෝදා රාත්‍රියෙහි බොහෝ වේලාවක් සක්මන් භාවනාවේ යෙදී අලුයම වේලෙහි පා සෝදා මද වේලාවක් විවේක ගැනීමට සිතා දෙපා ඔසවා යහන මත කොට්ටයට හිස තබාගන්නට සැරසෙත්ම සියලු කෙලෙසුන් නසා උතුම් රහත් බවට පත්වූහ. සිව් ඉරියව්වෙන් තොරව මෙසේ නිකිණි පුර පසළොස්වක පොහොය දින අනඳ හිමියන් රහත් බවට පත්වීම නිසා ප්‍රථම ධර්ම සංගායනාව ඉතා සාර්ථකව ආරම්භ කිරීමට හැකි විය.

 ගල්කිස්ස බෞද්ධායතනාධිපති,
කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයේ විශ්‍රාමික සහකාර විදුහල්පති
කොළඹ නව කෝරළයේ ප්‍රධාන සංඝනායක
සද්ධර්ම කීර්ති ශ්‍රී ත්‍රිපිටකාචාර්ය
දිවියාගහ යසස්සි නා හිමි

බුදුසරණ අන්තර්ජාල යෙන් උපුටා ගනීමකි

බුදුරදුන්ගේ මංගල ධර්ම දේශනාව



බරණැස ඉසිපතන නම් වූ මිගදායෙහි දී ඇසළ පුර පසළොස්වක පොහොය දිනෙක බුදුරජාණන් වහන්සේ පස්වග භික්ෂූන් වහන්සේ අමතා ධම්මචක්කප්පවත්තන සූත්‍රය දේශනා කළ සේක. එය උන්වහන්සේ ගේ ප්‍රථම ධර්ම දේශනාව යි.

“මා විසින් මෙසේ අසන ලදී. එක් සමයෙක් හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බරණැස් නුවර මුවන්ට අභයදානය කළ හෙයින් “මිගදාය” නම් වු ඉසිපතනාරාමයෙහි වැඩ වාසය කරන සේක. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පස්වග භික්ෂූන් වහන්සේ ඇමතු සේක. මහණෙනි” පැවිද්දෙකු විසින් නොසෙවිය යුතු අන්ත දෙකකි. එනම් ලාමක වූ, , ග්‍රාම්‍යවූ පෘථග්ජනයන් විසින් පුරුදු කරන ලද අනාර්ය වූ , අනර්ථයක්ම සිදු කරන්නා වු වස්තු කාමයන් කෙරෙහි යම් කාමසුඛල්ලිකානුයෝගයක් වෙත් ද, එසේම දුක් උපදවන්නා වූ අනාර්ය වූ අනර්ථයක්ම සිදුකරන්නා වූ යම් අත්තකිලමථානුයෝගයක් වෙත්ද මහණෙනි,මෙම අන්ත දෙකට නොපැමිණ තථාගතයන් වහන්සේ විසින් මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව අවබෝධ කරන ලද හ. එම ප්‍රතිපදාව ප්‍රඥා ඇස පිරිසුදු කරන්නේ ය.නුවණැස ඇති කරන්නේ ය. එය කෙලෙසුන් සංසිඳීම පිණිස, චතුරාර්ය සත්‍ය අවබෝධය පිණිස, සම්බෝධිය පිණිස, නිවන් පිණිස හේතු වන්නේ ය.
මහණෙනි, මේ වනාහි දුක්ඛ ආර්ය සත්‍යය වේ. ඉපදීම දුකය. ජරාව දුකය. රෝගී වීම දුක ය. මරණය ද දුක ය. අපි‍්‍රයයන් හා එක්වීම දුක ය. පි‍්‍රයයන් ගෙන් වෙන්වීම දුක ය. කැමති යමක් නොලැබේද එය ද දුක ය. සැකෙවින් පඤ්චඋපාදානස්කන්ධයෝ දුක් වන්නාහු ය.

මහණෙනි, මේ වනාහි දුක්ඛ සමුදය ආර්ය සත්‍යය නම් වේ. යම් තෘෂ්ණාවක් පුනරුප්පත්තිය ඇති කරන නන්දිරාග සහගත වූ ඒ ඒ භවයෙහි විශේෂයෙන් ඇල්ම ඇතිකරන්නා වූ එම තෘෂ්ණාව කවරේද යත්, කාම තණ්හාව, භව තණ්හාව හෙවත් නැවත නැවත ඉපදීම කෙරෙහි ඇති තණ්හාව සහ විභව තණ්හාව හෙවත් භවය මෙතැනින් අවසන් ය. මෙහි සුව පහසුකම් මැනවින් විඳිය යුතුය යන දෘෂ්ටිය ගත් තණ්හාව යි. මහණෙනි, මෙම තෘෂ්ණාව සම්පූර්ණ නො ඇලීමක්, නැති කිරීමත් වේද, අත් හැරීමක් වේද, දුරලීමක් වේද, මිඳීමක් වේද මෙය දුක්ඛ නිරෝධ ආර්ය සත්‍යය යි.
මහණෙනි, මේ වනාහි දුක්ඛ නිරෝධ ගාමිණී ප්‍රතිපදා ආර්ය සත්‍යය වේ. එනම් ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය ම ය. මහණෙනි, මට පෙර නොඇසුවිරූ ධර්මයන්හි සත්‍ය ඥාන වු ප්‍රඥා ඇස පහළ විය. ඤාණය පහළ විය. ප්‍රඥාව පහළ විය. විද්‍යාව පහළ විය ප්‍රඥා නමැති ආලෝකය පහළ විය.

මහණෙනි, මට මෙම දුක්ඛ ආර්ය සත්‍යය පිරිසිඳ දක්නා ලදැයි. පෙර නොඇසුවිරූ ධර්මයන්හි ප්‍රඥා ඇස පහළ විය . ඤාණය පහළ විය. ප්‍රඥාව පහළ විය. විද්‍යාව පහළ විය. ආලෝකය පහළ විය.
මහණෙනි, මට මෙම දුක්ඛ සමුදය ආර්ය සත්‍යය කියා පෙර නො ඇසූ විරූ ධර්මයන්හි ප්‍රඥා ඇස පහළ විය. ඤාණය පහළ විය. ප්‍රඥාව පහළ විය. විද්‍යාව පහළ විය. ආලෝකය පහළ විය.

මහණෙනි, මට මෙම දුක්ඛ සමුදය ආර්ය සත්‍යය ප්‍රහාණය කළ යුතු යැයි, පෙර නො ඇසූ විරූ ධර්මයන්හි ප්‍රඥා ඇස පහළ විය ( පෙර පරිදි)

මහණෙනි මට මෙම දුක්ඛ සමුදය ආර්ය සත්‍යය ප්‍රහීණ වී යැයි, පෙර නො ඇසූ විරූ ධර්මයන්හි ප්‍රඥා ඇස පහළ විය. (පෙර පරිදි)

මහණෙනි , මට මෙම දුක්ඛ නිරෝධ ආර්ය සත්‍යය කියා පෙර නො ඇසූ විරූ ධර්මයන්හි චතුරාර්ය සත්‍යය පිළිබඳ ප්‍රඥා ඇස පහළ විය (පෙර පරිදි)

මහණෙනි, මට මෙම දුක්ඛ නිරෝධ ආර්ය සත්‍යය සාක්ෂාත් කටයුතු යැයි පෙර නො ඇසූ විරූ ධර්මයන්හි ප්‍රඥා ඇස පහළ විය ( පෙර පරිදි)

මහණෙනි, මා විසින් මෙම දුක්ඛ නිරෝධ ආර්ය සත්‍යය සාක්ෂාත් කරන ලදැයි. කියා පෙර නො ඇසූ විරූ ධර්මයන්හි ප්‍රඥා ඇස පහළ විය. (පෙර පරිදි)

මහණෙනි මට මේ දුක්ඛ නිරෝධ ගාමිණි ප්‍රතිපදා ආර්ය සත්‍යය යි කියා පෙර නො ඇසු විරූ ධර්මයන්හි ප්‍රඥා ඇස පහළ විය. (පෙර පරිදි)

මහණෙනි, මා විසින් මෙම දුක්ඛ නිරෝධ ගාමිණී ප්‍රතිපදා ආර්ය සත්‍යය භාවිත කටයුතු යැයි, පෙර නො ඇසුවිරූ ධර්මයන්හි ප්‍රඥා ඇස පහළ විය. (පෙර පරිදි)

මහණෙනි, මා විසින් මෙම දුක්ඛ නිරෝධ ගාමිණි ප්‍රතිපදා ආර්ය සත්‍යය භාවිතා කරන ලදැයි කියා පෙර නො ඇසූ විරූ ධර්මයන්හි ප්‍රඥා ඇස පහළ විය . (පෙර පරිදි)

මහණෙනි, යම් තැනෙක පටන් මෙසේ තුන් පෙරළියකින් හා දොළොස් ආකාරයකින් යුත් මෙම චතුරාර්ය සත්‍යය කෙරෙහි තත් වූ පරිදි ඥාන දර්ශනය මට පිරිසුදු අතිපරිශුද්ධ වීද එකල්හි මම දෙවියන් සහිත වූ , මරුන් සහිත වූ ලෝකයෙහි ද මහණ බමුණන් සහිතවූ දෙවි මිනිසුන් සහිත වූ ප්‍රජාවෙහි ද නිරුත්තර වූ සම්‍යක් සම්බෝධිය අවබෝධ කළෙමි යි. දැන ගතිමි. මට චතුස්සත්‍ය ධර්මයන් කෙරෙහි ඥාන දර්ශනය පහළ විය. මාගේ චේතෝ විමුක්තිය නම් වු අරහත්ඵල සමාපත්තිය සම්පූර්ණ ය. මේ අන්තිම උප්පත්තිය වන්නේ ය. දැන් මට පුනර්භවයක් නැත්තේය යි , වදාළ සේක.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ සූත්‍රධර්මය වදාළ සේක. සතුටු සිත් ඇති පංචවග්ගිය භික්ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ දේශනාව සතුටින් පිළිගත්හ. මෙම ව්‍යොකරණ ධර්මය වදාළ කල්හි ආයුෂ්මත් කොණ්ඩඤ්ඤ ස්ථවිරයන් වහන්සේට රජස් රහිත වූ, පහ වූ කෙලෙස් මළ ඇති දහම් ඇස හෙවත් සෝවාන් මාර්ග ඤාණය පහළ විය. එනම් යම් කිසිවක් හටගන්නා ස්වභාවය ඇත්තේද, ඒ සියල්ල නිරුද්ධවන ස්වභාවය ඇත්තේ ය. යන නුවණයි.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් මේ ධර්ම චක්‍රය පවත්වන ලද කල්හි භූමාටු දෙවියෝ සාධු නාදය පැවැත්වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් බරණැස මිගදාය නම් වූ ඉසිපතනාරාමයේදී ශ්‍රමණයකු විසින් හෝ බ්‍රාහ්මණයෙකු විසින් හෝ දෙවියෙකු විසින් හෝ මාරයෙකු විසින් හෝ බ්‍රහ්මයෙකු විසින් හෝ ලෝකයෙහි අන් කිසිවෙකු විසින් නො පැවැත්විය හැකි වු මේ නිරුත්තර වු ධර්ම චක්‍රය පවත්වන ලද්දේ ය කියා යි.

භූමිනිශ්‍රිත දෙවියන්ගේ සාධු නාදය අසා චාතුර්මහාරාජික දෙවියෝද ශබ්දය අනුශ්‍රාවණය කළාහුය. එම සාධු නාදය අසා චාතුර්මහා රාජික දිව්‍ය ලෝකවාසි දෙවියෝද, ඔවුන්ගේ ශබ්දය අසා තාවතිංස දෙවියෝ ද, යාමය, තුසිතය, නිම්මාන රතී. පරනිම්මිත වසවර්ති දෙවියෝද ඔවුන්ගේ ශබ්දය අසා බ්‍රහ්ම පාරිසජ්ජ නම් බඹලෝ වැසි දෙවියෝ ද, බ්‍රහ්ම පුරෝහිත, මහා, බ්‍රහ්ම, පරිත්තාභ, අප්පමාණාහා, ආභස්සර, පරිත්තසුභ, අප්පමාන සුභ, සුභකිණ්හක, වේහප්ඵල, අවිහ. අතප්ප, සුදුස්ස, සුදස්සී, අකනිට්ඨක. නම් බඹ ලෝ වාසි දෙවියෝද ශබ්දය අනුශ්‍රාවණය කළහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් බරණැස මිගදාය නම් වු ඉසිපතනාරාමයේ දි ශ්‍රමණයෙකු විසින් හෝ බ්‍රාහ්මණයෙකු විසින් හෝ දෙවියෙකු විසින් හෝ මාරයෙකු විසින් හෝ බ්‍රහ්මයෙකු විසින් හෝ ලෝකයෙහි අන් කිසිවෙකු විසින් නොපැවැත්විය හැකි වු මේ නිරුත්තර වූ ධර්ම චක්‍රය පවත්වන ලද්දේ ය කියා යි.

මේ ආකාරයෙන් එකෙණෙහි ඒ මොහොතහි බඹලොව දක්වා සාධුකාර ශබ්දය ඉතා උස්ව පැන නැංගේ ය. මේ දශ සහශ්‍රී ලෝකධාතුව ද බොහෝ සෙයින් කම්පා විය. අතිශයින්ම කම්පා විය. විශේෂයෙන් ම කම්පා විය. දෙවියන්ගේ දේවානුභාවය ඉක්මවා අප්‍රමාණවූ මහත් වූ ආලෝකය ලෝකයෙහි පහළ විය.

ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ භවත් කොණ්ඩඤ්ඤ තෙමේ ඒකාන්තයෙන් චතුස්සත්‍යය දත්තේය භවත් කොණ්ඩඤ්ඤ තෙමේ ඒකාන්තයෙන් චතුස්සත්‍යය අවබෝධ කළේ යයි, උදාන වාක්‍යයක් පැවැත්වූ සේක. මෙසේ මේ කාරණයෙහි දි කොණ්ඩඤ්ඤ ආයුෂ්මතුන් වහන්සේට අඤ්ඤා කොණ්ඩඤ්ඤය යන නාමය වූයේ ය.

ඌරුගමුවේ
අස්සජී හිමි

උපුටා ගැනීම බුදුසරණ පත්‍රයෙනි.

ලක්දිව පොසොන් පොහොයේ අසිරිමත් සලකුණ



සිරිලක් බිම උත්සව සිරියෙන් කුළුගන්වන, මෙරට වැසියන්ගේ සිත් සතන් දහම් රසයෙන් පොබයන පොසොන් පොහොය අද දිනට උදා වේ. එම පොසොන් පොහොයේ අනූපමේය සලකුණ නම් අරහත් මිහිඳු මහ රහතන් වහන්සේ බව අපි දනිමු. සිරිලක් වැසියන් විසින් උන්වහන්සේ සමරනු ලබනුයේ ඉමහත් බැතියෙනි.

දෙවනපෑතිස් නිරිඳුන්ගේ කාලයේ සිට අද දක්වාම මෙරට වැසියන් විසින් අත් විඳීනු ලබන කායික මානසික අස්වැසිල්ලේ නියමුවාණන් වීම ප්‍රධාන හේතුවයි. ලක්වැසියන් උන්වහන්සේ අනුබුදු යන වෙසෙසි පදයෙන් හැඳීන්වීමට බැතිමත් වන්නේ ඒ හේතුවෙනි. එබැවින් අදවන් දිනෙක අනුබුදු මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ පිළිබඳව මතකය අවදි කිරීම, දන් පැන් දීම, මලක් පහනක් පිදීම හෝ පෙහෙවස් සමාදන්වීම වැනි උතුම් පිළිවෙතකින් උන්වහන්සේ පිදීම යුතුකමක් ම නොව එය අපගේ මිනිසත් බව ද වේ.

බොදුනුවන් වශයෙන් අප විසින් නිබඳ සිහිපත් කරනු ලබන මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ වූ කලී, යුද බලයෙන් දඹදිව සලිත කළ, නැණ බලයෙන් බුදුදහම ලොව පතළ කළ ධර්මාශෝක නම් නිරිඳුන්ගේ පුතණුවෝ ය. උන්වහන්සේ එවකට ලකිසුරන් වූ දෙවනපෑතිස් රජුට තමන් හඳුන්වා දෙනු ලැබූයේ රජ පෙළපත් වාසගම් ආදියෙන් නොව “මහරජ, අපි ධර්මරාජයන් වහන්සේගේ ශ්‍රාවක වූ ශ්‍රමණයෝ වෙමු” යනුවෙනි. එහෙයින් මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේගේ භූමිකාව ලක්දිව තුළ සිදු වූයේ උතුම් බුද්ධපුත්‍රයන් වහන්සේ නමකගේ කාර්යභාරයක් වශයෙන් බව අප මූලික වශයෙන්ම සිහියේ තබා ගතයුතු කරුණකි. එහෙත් ඒ උතුමාණෝ වූ කලී සාමාන්‍ය බුද්ධපුත්‍රයන් වහන්සේ නමක් නො වෙති. සකල ක්ලේශයන් සිඳ බිඳ දැමූ හෙයින් ද, සව් මරුන් පැරද වූ ගති ස්වභාව ඇති හෙයින් ද, ක්ෂීණාශ්‍රව වූ බුද්ධපුත්‍රයන් වහන්සේ නමක් ම වෙති. ලක්දිවට වැඩම කළ උන්වහන්සේගේ ගුණ බලය හා ප්‍රඥා මහිමයත්, සත්වයා කෙරෙහි පැවති අපරිමිත කරුණාව හා කැපවීමත් ඇස් පනාපිට දුටු ලක්වැසියනගේ හදවතට දැනුණේ උන්වහන්සේ දෙවැනි බුදුවරයෙකු ලෙසිනි. එහෙයින් ඔවුනට උන්වහන්සේ අනුබුදු වූහ.

බුදු සිරිපා පහසින් ලක්බිම පවනීය වූ ලක්වැසි ජනයාට මිහිඳු තෙරණුවන් පැමිණෙන තෙක් රජුන්ගේ හසුන් එහෙ මෙහෙ රැගෙන යන රාජ දූතයෝ සිටියහ. රාග, ද්වේෂ, මෝහාදියෙහි සිත් අලවන වදන් තෙපලන මාර දූතයෝ ද සිටියහ. එසේම ව්‍යාධි හා මරණ දුක්ඛයෙන් සිත් කම්පා කරවන දේවදූතයෝ ද සිටියහ. එහෙත් උතුම් දහම් පණිවුඩයක් රැගෙන ආ ධර්මදූතයෝ නොවූහ. මෙම සුන්දර දිවයිනට ලොව්තුරා බුදුරදුන්ගේ දහම් පණිවුඩය රැගෙන ආ පළමු ධර්ම දූතයාණෝ නම් මිහිඳු මාහිමිපාණන් වහන්සේ ම වෙති.

සයුරෙන් වට වූ මෙම කුඩා දිවයින දහමින් ඔද ගැන්වුවහොත් ලෝක සත්වයාගේ ශාන්තිය වෙනුවෙන් කෙතරම් මහඟු මෙහෙවරක් කළ හැකි දැයි නිවැරැදිව උපකල්පනය කරමින් ක්‍රියාකළ ප්‍රථම දූරදර්ශී චින්තකයාණෝ ද උන්වහන්සේ ම ය. අනෙක් පසින් මිහිඳු තෙරණුවෝ රූපකාය සම්පත්තියෙන් මෙන්ම උගත් බවින් හා බුද්ධිමත් බවින් ද පිරිපුන් යතිවරයාණන් කෙනෙක් වූහ. ලක්දිවට පැමිණෙන විට ත්‍රිපිටකය හා එවකට පැවති අටුවා ග්‍රන්ථ ද උන්වහන්සේ රැගෙන ආහ. ඒවා නවක භික්ෂූන්ට ඉගැන්වූහ. ලක්දිව කුලදරුවන් පැවිදි කරවා ඔවුන් ලවා පෙළෙහි ගැඹුරු දහම් පදයන්ට අරුත් විවරණ ලියවා තැබූහ. විනය පරපුරක් පවත්වාගෙන ආහ. ඒ අනෙකක් නිසා නොව පර්යාප්තිය මෙන් ම ප්‍රතිපත්තිය ද ශාසනයේ පැවැත්මට ඉවහල් වන බැව් දත් හෙයිනි. එහෙයින් උන්වහන්සේ ශ්‍රී ලාංකික භික්ෂූ පරම්පරාවේ පළමු ධර්මාචාර්යවරයාණෝ ද වන්නාහ.

අසිරිමත් රටක් හා ජාතියක් ගොඩ නගන්නට අවැසි සැලසුම පිළිබඳව මනා වැටහීමක් මිහිඳු තෙරණුවන්ට විය. උන්වහන්සේගේ පළමු හමුවීමෙන්ම ලක් නිරිඳුන් ඉමහත් සේ පැහැදුණි. දින කිහිපයක් ඇතුළත දස දහස් ගණනින් ජනී ජනයා උන්වහන්සේගේ දහම් ඇසීමට ඒකරාශී විය. ඉතිහාසය සටහන් කරන පරිදි මාසයක් ඇතුළත බුදුදහම වැළඳ ගත්තෝ සංඛ්‍යාවෙන් සතළිස් දහසක් වූ හ. මෙරට රජ දරුවන්ගේ උයන් කෙළි සඳහා පැවති නන්දන වනය, මහමෙවුනාව වැනි උයන් සසුනට පිදූ ආරාම බවට පත්විය. එපමණක් නොව රජ මාළිගා සහ සුවිසල් මැඳුරු පන්සල් විය. දිය පොකුණු, මංමාවත්, තුරුලතා ආදියෙන් පමණක් නොව මුළු ලක්දිවින් ම බුදුසසුන යළි යළිත් පිදීමට තරම් රජුන්ගේ හා වැසියන්ගේ සිත් පුබුදාලීමට උන්වහන්සේ සමත් වූහ.

සිත පිරෙනුයේ කුස පිරුනොත් ය. කුස පිරෙනුයේ ගත සැලුණොත් ය. ගත සැලෙනුයේ දිරිය ඇතොත් ය, යන්න මැනවින් දත් මිහිඳු හිමියෝ මෙරටට නොයෙක් සිප් සතරෙහි කෙළ පැමිණි දහ අට කුලයක ශිල්පීන් ද රැගෙන ආහ. එමගින් ඇළ, දොළ, ගංගා, වැව් පොකුණු වන සෙනසුන් දාගැබ් ආදිය ද, රජකම, ගුරුකම, වෙදකම හා හෙදකම ඈ දිවි පැවතුම් ක්‍රම ද, සිප්සතර හා නන්විධ සාහිත සංගීත කලාවන් ආදිය ද මෙරට වැසියාට ප්‍රගුණ කර වූ හ. එහිලා තත්පරවීමට, වැසියා තුළ දිරිය වැඩවීමට මිහිඳු මාහිමියෝ අනුශාසනා කළෝ ය. ජීවිතයේ නව මානයන් දැකීමට ඔවුනගේ දෑස් විවර කළෝ ය. එහෙයින් උන්වහන්සේ හෙළ දැයේ අද්විතීය මාර්ගදර්ශකයාණෝ මෙන්ම අනුශාසකවරයාණෝ ද වෙති. නීතිය යුක්තිය පසිඳලීමෙහි ලා ද, දැහැමි ලෙස රට පාලනයෙහි ද, නොවක් බවින් මෙන්ම මුදු ගුණයෙන් රටවැසියන් සිත් තුටු කිරීමෙහි ද රජුන්ට මං කියාදුන් හෙයින් රජුන්ගේ උපදේශකයාණෝ ය. මිහි මඬලේ වන ලතා, ඇල දොළ ගංගා ආදියේ උරුමක්කාරයෝ මනුෂ්‍යයෝ ම පමණක් නොවෙති. කුරා කුහුඹුවාගේ සිට සියලු ප්‍රාණීහු ද අප්‍රාණික තුරු ලතා කඳු ශිඛර පර්වත ගංගා ආදීහු ද එහි හිමිකරුවෝ ය. එබැවින් රජෙකු අතට පත් අවිය පවා සප්‍රාණික අප්‍රාණික සියලු වස්තූන්ගේ රැකවරණයට මිස ඔවුන් පෙළීමට නොවන බව කියා දුන්නේ මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ ය. එබැවින් උන්වහන්සේ මේ භූමි භාගයේ විමුක්තිදායකයාණෝ වෙති.

පොසොන් පෝදා ගුවන් ගැබින් මිස්සක පව්වට මතු වූ ඒ මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ යළි දඹදිවට නො වැඩියහ. අසූ වසක් උන්වහන්සේගේ දිවි කැපකොට පුන් සඳ මෙන් ලක්දිව බබුළුවා දෙවනපෑතිස් රජුගේ බාල සොයුරු උත්තිය රජු දවස සෑගිරියේ දී සිරි ලක්වැසියන් සංවේගයට පමුණුවා පිරිනිවන් පෑහ. උත්තිය මහරජු මහත් හරසරින් උන්වහන්සේගේ ආදාහන කටයුතු සිදු කරවූ අතර ධාතු නිදන් කොට ස්තූප ද ඉදි කළහ. උන්වහන්සේ වැඩි කලක් වැඩ විසූ මිහින්තලයේ ධාතු නිදන් කොට ඉන් එක් ස්තූපයක් ඉදිකළ අතර කළගුණ දත් වැසියෝ දැනුදු එක් දහස් අටසිය සතළිසක් පඩි පේළි නගිමින් එය නැමදීමට යති. අතීතයෙහි සිටම අඛණ්ඩව සිංහල වැසියෝ ඉමහත් බැතියෙන් මිහිඳු හිමියන් සැමරූහ. දන් පහන් දීම, තොරණ ධජ පතාක නැංවීම, පස්පවින් වැළකී අටසිල්, දසසිල් සමාදන්වීම, මිිහිඳු පෙරහර පැවැත්වීම ආදී අනේකවිධ පූජෝපහාර මේ අතර විය.

උන්වහන්සේගේ නොනිමි මෙහෙවර සිහි කරනු වස් මහසෙන් රජුගේ පුත් සිරිමෙවන් රජු පොසොන් උත්සවය පැවැත්වූ අයුරු මහාවංසයෙහි සටහන් කොට ඇත. ඒ අනුව සිරිමෙවන් රජු මිහිඳු හිමියන්ගේ සිරුරේ තරමට රුවන්මුවා පිළිමයක් කරවා වප්මස පුරපස සතවක් දා මිහින්තලාවේ අඹතලා වෙහෙරට වැඩම කරවීයැ. නවවන දා මිහින්තලයේ සිට අනුරපුර තෙක් සැරසූ මහ මග ඔස්සේ එම පිළිරුව රජ තෙමේම මහ පෙරහරකින් ගෙනගොස් තමාම නුවර නැගෙනහිර දොරටුව අසල කරවු සොත්ථියාකර විහාරයේ තෙදිනක් වඩා හිඳුවා යළිදු නුවර සරසවා දොළොස් වන දා එතැනින් පිටත්ව මහජන උපහාර මැද මහාවිහාරයට වැඩම කරවා මහ බෝ මළුවේ තෙමසක් වැස්වීය. ඉන් අනතුරුව රජමාලිගයට නුදුරින් විශේෂ මන්දිරයක් ඉදිකරවා එම පිළිරුව එහි තැන්පත් කොට මතු එන රජ දරුවන් ද අවුරුදු පතා මෙම මිහිඳු උළෙල පැවැත්විය යුතු යැයි නියෝගයක් ද කළේ ය.

මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ සිය මුළු දිවියම ගත කළේ ලක් වැසියනගේ හිතසුව සඳහා ය. සාංචියේ හමු වූ කැණීම්වල මිහිඳු හිමියන්ගේ හා යෝනක ධම්මරක්ඛිත හිමියන්ගේ පමණක් ධාතු නොතිබූ හෙයින් මුන්වහන්සේලා ඒ ඒ දේශයන් සඳහාම තම ජීවිත කාලය පුද දුන් බවත්, යළි සිය රටට නොපැමිණි බවත් හඳුනාගෙන තිබීම මෙයට නිදසුනකි.

සිය දහස් ගණන් යතිවරුන්ගෙන් හා දාගැබ් කුටි ආදියෙන් සුදුම් ලද එකල මුළු අනුරපුර පොළොන්නරු නගර ම හුදු පන්සල් බිම් බඳු වූයේ ද, සයුරු පරයන වැව් නිම වූයේ ද, අහස සිඹින දාගැබ් සහ සීගිරිය වැනි විස්මිත නිමැවුම් ආදිය බිහි වූයෙත් මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේගේ අසම වූ කැපවීම නිසාවෙනි. මෙම නිමැවුම් ඇසුරෙන් එකල ජනයා පමණක් නොව මෙකල ජනයා ද ලක්ෂ සංඛ්‍යාත ගණනින් ආතතියේ දාහය පමණක් නොව කුස ගිනි දාහය ද සංසිඳුවා ගනිති.

වර්තමානයේ වෙසෙන අපි බුදුවරයෙකු හා සමානව ලක් වැසියන් වන අප කෙරෙහි මෙම උත්තම බුද්ධ පුත්‍රයාණන් වහන්සේ විසින් කළ මෙහෙවරෙහි අගය අමතක නොකළ යුතු ය. උන්වහන්සේ මෙවන් පොසොන් පෝ දිනෙක හෝ මහත් බැතියෙන් පිදිය යුතු ම ය. එකී පිදුම ද ආමිෂයට වඩා පිළිවෙතට නැඹුරුව කිරීම ම අගනා බව සිහි තබා ගත යුතු ය.

කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ
පාලි හා බෞද්ධ අධ්‍යයනාංශයේ, 
මහාචාර්ය 
මකුරුප්පේ ධම්මානන්ද හිමි

උපුටා ගැනීම බුදුසරණ පත්‍රයෙනි.

සම්බුදු තෙමඟුල් සිරියෙන් බබළන අසිරිමත් වෙසක් පුන් පොහෝදා





අප මහ බෝසතුන් මව්කුසින් බිහිවීම, සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත් වීම හා බුදුරදුන් පිරිනිවන් පෑම ද සිදු වූයේ වෙසක් පුන් පොහෝ දිනක ය. තවද අප තථාගත සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ බුද්ධත්වයෙන් පසු කිඹුල්වත් නුවරට වැඩම කිරීම, එහිදී ශාක්‍යයන්ගේ මානය බිඳීමට යමා මහ පෙළහර දැක්වීම, වෙසක් පොහෝ දිනක සිදු වී තිබේ. විජය කුමරු ලංකාවට පැමිණීම හා ඒ සමග මෙරට සිංහල ජාතිය ඇති වීම ද, දුටුගැමුණු රජතුමා රුවන්වැලි සෑය ඉදි කිරීමට පටන් ගැනීම ද වෙසක් පොහෝ දිනකම සිදු වී තිබේ.

සාරාසංඛ්‍ය කල්ප ලක්ෂයක් පුරා බුද්ධ කාරක පාරමිතා ධර්ම සම්පූර්ණ කළ අප මහා බෝධිසත්වයෝ වෙස්සන්තර ආත්ම භාවයෙන් චුත වී තුසිත දෙව්ලොව සංතුසිත නම් වූ දෙව් රජව උපන්හ. උන්වහන්සේට මිනිස් ලොව ඉපිද සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත්වීම සඳහා කාලය උදා වී ඇති බව දුටු දිව්‍ය බ්‍රහ්මාදීහු ඒ සඳහා මෙසේ ආරාධනා කළහ.

“කාලෝ යංතේ මහා වීර
උප්පජ්ජ මාතු කුච්චියං
සදේවකං තාරයන්තෝ
බුජ්ඣස්සු අමතං පදං”

“මහා වීරයාණන් වහන්ස, දෙව් මිනිසුන් සහිත සත්වයින් සසර දුකින් එතෙර කරවීම පිණිස මිනිස් මව් කුසක ඉපිද අමත මහා නිවන් අවබෝධ කර ගැනීමට දැන් ඔබවහන්සේට කාලය උදා වී ඇත.”

මෙම ආරාධනාව කරුණාබර හදින් පිළිගත් අප බෝසතාණන් වහන්සේ සම්මා සම්බුද්ධත්වයට සුදුසු කාලය, දේශය, ද්වීපය, කුලය හා මව යන කරුණු සම්පූර්ණ වී දැයි දිවැසින් විමසා බැලූ සේක. ඒ අනුව පරමායුෂ අවුරුදු සියයක් වූ මිනිස් ලොව, උසස් වූ ජම්බුද්වීපයේ බුද්ධිමතුන්ට නිවාස වූ මධ්‍ය දේශයේ, ශ්‍රේෂ්ඨ වූ ශාක්‍ය කුලයේ, ශිලාදි ගුණෝපේත මහාමායා දේවියගේ කුස පිළිසිඳ ගැනීමට උන්වහන්සේ අධිෂ්ඨානය කළ සේක. ඒ අනුව ඇසළ පුන් පොහෝ දිනක අප මහා බෝසතාණන් වහන්සේ මහා මායා දේවියගේ කුස පිළිසිඳ ගත් අතර ඉන්පසු එළඹි වෙසක් පුන් පොහෝ දා මහාමායා දේවිය සිය මව්පියන් දකින්නට දෙව්දහ නුවරට යන ගමනේ ඉතා රමණීය වූ ලුම්බිනි නම් සල් වනයට ළඟා වීමත් සමග ම උන්වහන්සේ මව්කුසින් බිහි වූ සේක.

එලෙස වෙසක් පුන් පොහෝ දා මව්කුසින් බිහි වූ බෝසතුන් බ්‍රහ්මයන් සිව් දෙනෙකු විසින් රන් දෑලකින් පිළිගත් අතර ඔවුන් අතින් සතරවරම් දෙවිවරුන් ද ඒ අය අතින් ඇමැතිවරු ද
පිළිගත්හ. ඇමැතිවරුන්ගේ අතින් පොළොවට බසින විට උන්වහන්සේගේ පය පිළිගැනීමට පොළොව පලාගෙන නෙළුම්මල් පැන නැගී හෙයින් ඒ මත පියවර හතක් තබා අප බෝසතාණන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක.
“මම ලොවට අග්‍රවෙමි, මම ලොවට ජ්‍යෙෂ්ඨ වෙමි. ශ්‍රේෂ්ඨ වෙමි. මේ මගේ අන්තිම ඉපදීමයි. මෙයින් පසු මට නැවත උපතක් නැත.”

වෙසක් පොහෝ දිනක සිදු වූ මෙම ප්‍රාතිහාර්යයෙන් පසු ඉතා අසාමාන්‍ය ගතිලක්ෂණවලින් හෙබි බෝසතාණන් වහන්සේ මුළු ලොවට පහනක් සේ බබළමින් වැඩෙන්නට වූ සේක. එසේ වැඩිවියට පත් උන්වහන්සේ සොළොස් වියට පත් වූ පසු යශෝධරා දේවිය සරණපාවා ගෙන රම්‍ය, සුමර්‍ය හා සුබ යන මාලිගා තුනෙහි දෙවියෙකු ලෙස කල්ගත කළ සේක. මෙසේ සැප විඳින්නා වූ අප බෝසතාණන් වහන්සේ සියල්ල අනිත්‍ය වන ආකාරය අවබෝධ කර ගනිමින් මහල්ලෙක්, ලෙඩෙක්, මලමිනියක් හා පැවිදි රුවක් යන සතර පෙර නිමිති දැක ගිහි ජීවිතය පිළිබඳ කලකිරී මහාභිනිෂ්්ක්‍රමණය කර තවුස්පැවිද්දෙන් පැවිදි වූ සේක. මෙසේ ගිහිගෙයින් නික්ම, තවුස් පැවිද්දෙන් පැවිදිව වසර හයක් මුළුල්ලේ ඉතාමත් ම දුෂ්කර ප්‍රතිඥාවක් අනුගමනය කළ අප බෝසතාණන් වහන්සේ ඉන්පසු එළඹුණ වෙසක් මස පුර තුදුස්වක් දින රාත්‍රී කාලයේ සිහින පහක් දුටු අතර ඒ සිහිනවල තේරුම් විමසා බලා තමන් ඒකාන්තයෙන් ම සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත්වන බව පසක් කොටගත්හ.

සුජාතා සිටු දියණිය විසින් පුදන ලද කිරිපිඬු දානය පිළිගෙන නේරංජනා ගං තෙරට වැඩම කර අධිෂ්ඨානයක් කළ සේක. තමන් බුද්ධත්වයට පත් වන්නේ නම් සිය පාත්‍රය උඩුගං බලා ප ා වී යා යුතු යැයි උන්වහන්සේ අධිෂ්ඨාන කර පාත්‍රය ගඟට දැමූ කල එය උඩුගං බලා පාවෙන්නට වූ අතර ඒ දැක සතුටු වී ජය ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේ වෙත වැඩම කර අපරාජිත පර්යංකයෙන් වැඩසිටි සේක.



මෙසේ වැඩ සිටින බෝසතුන් බිය ගැන්වීමට වසවර්තී මාරයා කොපමණ, උත්සාහ කළත් එයින් පලක් නොවූ තැන, උන්වහන්සේ මාරයා තැති ගන්වා මාර සෙනග පලවාහැර අවසානයේ දී චතුර්ථ ධ්‍යානයෙන් නැගී සිටි පුබ්බේනිවාසානුස්සති ඥානය උපදවාගත්සේක. ඉන් අනතුරුව දිට්ඨි විසුද්ධිය, කංඛාවිතරණ විසුද්ධිය, පටිපදාඤාණ දස්සන විශුද්ධිය හා ඤාණ දස්සන විසුද්ධිය ඇතිකර ගත් බෝසතාණන් වහන්සේ අවසානයේ උතුම් වූ අර්හත් මාර්ග ඵල ප්‍රත්‍යක්ෂ කොට සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත් වූ සේක. මෙලෙස අප මහා බෝසතාණන් වහන්සේ සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත් වූයේ කලියුග වර්ෂයෙන් 2513 ක් වූ වෙසක් පුර පසළොස්වක පොහෝදා ය.

මෙලෙස සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත් අප තිලෝගුරු සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ වසර හතළිස් පහක් දෙව් මිනිසුන්ගේ යහපත සඳහා දහම් දෙසමින් මෙලොව වැඩ සිටි සේක. ඒ වන විට උන්වහන්සේ අසූ වියට එළඹ සිටිසේක්. මාරයා උන්වහන්සේට පිරිනිවන් පාන මෙන් කළ ආරාධනාව පිළිගෙන විශාලා මහනුවර මහාවනයෙහි කූඨාගාර ශාලාවට සියලු භික්ෂූන් රැස් කරවා අවසානයේ දී මෙසේ වදාළ සේක.

“මහණෙනි, මම දැන් ඔබ අමතමි, සියලු සංස්කාර ධර්මයෝ නැසෙන සුළු ය. අප්‍රමාදීව කටයුතු කරව්. මෙයින් තුන් මසක් ගත වූ විට තථාගතයාණන් වහන්සේ පිරිනිවන් පාන්නේ ය.

තුන් මාසයක් ගත වූ විට වෙසක් පුන් පොහෝ දින උදා විය. අප තථාගත සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ මහත් වූ භික්ෂු පිරිසක් පිරිවරාගෙන කුසිනාරා නුවර උපවත්තන නම් වූ සාල වනෝද්‍යානයට වැඩම කොට එහි පනවන ලද ආසනයක සිංහ සෙය්‍යාවෙන් සැතපුන සේක. එසේ සැතපී සිටි බුදුරජාණන් වහන්සේ ආනන්ද තෙරණුවන්ට ඉතා වටිනා අවවාද රැසක් ම ලබා දුන් සේක. මෙහිදී උන්වහන්සේ, තථාගතයාණන් වහන්සේ ආමිස පූජාවෙන් පුදනවාට වඩා ප්‍රතිපත්ති පූජාවෙන් පිදීම උසස් බව වදාළ සේක. තව ද, ශ්‍රද්ධාවන්ත කුල පුත්‍රයෙකු විසින් දැකබලා සංවේගය ඇති කරගත යුතු ස්ථාන සතර ලෙස බෝසතාණන් වහන්සේ උපන් තැන, බුදු වූ තැන දම්සක් පැවතුම් සුතුර දෙසූ තැන හා පිරිනිවන් පෑ තැන පෙන්වා දුන් සේක.

මෙසේ භික්ෂූන් වහන්සේලාට අවසන් වශයෙන් අවවාද අනුශාසනා පැවැත් වූ තථාගත සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ එදින එනම් වෙසක් පුන් පොහෝ දින රාත්‍රී පශ්චිම යාමයෙහි තමන් වහන්සේ පිරිනිවන් පාන බව මල්ල රජදරුවන්ට දැනුම් දෙන මෙන් ආනන්ද තෙරුන් වහන්සේට වදාරා අවසන් බුද්ධ වචනය ප්‍රකාශ කළසේක. එනම්, හන්දානි භික්ඛවේ ආමන්තයාමි වෝ වය ධම්මා සංඛාරා, අප්පමාදේන සම්පාදේථ යනුවෙන්, මහණෙනි, මම දැන් නුඹලා ආමන්ත්‍රණය කරමි. සියලු සංස්කාරයෝ විනාශ වන්නාහුය. අප්‍රමාදීව කටයුතු කරන්න යි දේශනා කළ සේක. මෙසේ දේශනා කළ තථාගතයාණන් වහන්සේ පළමු කොට ප්‍රථම ධ්‍යානයේ සිට නිරෝධ සමාපත්තිය දක්වා ද, නිරෝධ සමාපත්තියේ සිට චතුර්ථධ්‍යානය දක්වා ද සමවැද එයින් නැගී නිරුපදිශේෂ ලෙස පරිනිර්වාණ ධාතුවෙන් පිරිනිවන් පා වදාළ සේක. මුළු ලොවම සොවින් ඇලලුණ ඒ මොහොතේ සංවේගයට පත් ශක්‍ර දේවේන්ද්‍රයා

“අනිච්චා වත සංඛරා උප්පාද වය ධම්මිනෝ, 
උප්පජිත්වා නිරුජ්ඣන්ති තේසං වූ පසමෝ සුඛෝ”

යනුවෙන් ප්‍රකාශ කරද්දී මහා භයංකර භූමි චලනයත් ඇතිවිය. ආකාශය අන්ධකාර වී මහා ගර්ජනාවක් ඇති විය.

අලුතෑපොල ගණේකන්ද රජමහා විහාරාධිපති
කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ 
නූතන භාෂා අංශයේ (චීන) මහාචාර්ය, 
ආචාර්ය, රාජකීය පණ්ඩිත
නැදලගමුවේ ධම්මදින්න හිමි

බුදුසරණ පත්‍රයෙන් උපුටා ගැනීමකි.